เว็บวาไรตี้ บันเทิง เกมส์

17 กุมภาพันธ์ 2552

นิยายน้ำเน่าแห่งปี
....แอบรัก...
โดย ข้าพเจ้าเอง


ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่ฉันพยายามตัดใจจากเธอ
แต่เธอก้อโผล่มาทุกที

ช่วงสี่ห้าวันที่ผ่านมาฉันคงไม่ต่างอะไรจากคนบ้า
ที่วันๆเอาแต่นั่งมองไปรอบๆกาย มองว่า เธอจะมาเมื่อไร
มองว่า จะได้เจอเธอมั้ย เธอมีความสุขดีรึเปล่า
เธอจะเดินเข้ามาตอนไหน นั่นแหละ....ทำได้แต่มอง
และแล้ว คำตอบที่ได้รับ มันปรากฏขึ้นมาชัดเจน
“เธอคงพยายามหลบหน้าและไม่อยากเจอเรา”
อันนี้ฉันคิดไปเองรึเปล่า ก็ไม่รู้นะ

ฉันยอมรับว่าฉันรู้สึกแย่มากในช่วงเวลานั้น
มันทำให้ฉันคิดว่า “เอะ... เราทำอะไรผิดไปมั้ย"
เรามองเขามากไปรึเปล่า เราทำให้เขาอึดอัดใจหรอ
รึว่า เขารังเกียจที่เราชอบเขา
รึว่าเขา จะบอกว่า อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตเขา
และอีกหลายๆๆความคิดที่มันยังวนเวียนอยู่
ทั้งในตอนนั้นและตอนนี้ซึ่งบอกตรงๆเลยว่า
ยังไม่มีคำถามข้อไหนเลยที่ได้รับคำตอบแล้ว

และเมื่อย่างเข้ามาวันที่ 5 ของการหายหน้าไปของเธอ
ฉันเตรียมใจมาเพื่อทำใจแล้วว่า
ฉันจะตัดใจจากเธอ ฉันจะไม่คิดแบบนั้นกับเธอ
ฉันจะไม่ชอบเธอ ฉันจะไม่เป็นห่วงเธอ
ฉันจะไม่คิดถึงเธอ ฉันจะไม่เฝ้ารอและมองหาเธอ
และอีกหลายๆๆที่พยายามจะทำ

แต่สุดท้าย เธอก้อโผล่เข้ามา

ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ฉันทำมันไม่ได้อย่างที่เคยตั้งใจ

ความรักนี่มันแปลกนะ
มีคนที่เขารักเรา แต่เรากลับไม่รัก ไม่สนใจ
แต่เรากลับไปรัก ไปชอบคัยก้อไม่รู้
ทั้งๆที่เพิ่งเจอหน้ากัน
แต่ที่รู้คือ คนที่เรารัก เขาคงไม่รักเราแน่นอน

ถามว่าทำไมเราถึงคิดเช่นนั้น
ตอบเลยว่า คงเพราะเราไม่ดีพอมั้ง

และเรามันต่างกันเกินไปไงล่ะ
เธออยู่สูงเกินไป ที่ฉันจะเอื้อมถึง
เธอเป็นเหมือนดาวบนฟ้าไกล
ฉันมีสิทธิ์ที่ได้แต่มอง จับต้องไม่ได้
ทำได้แค่แอบเก็บไปฝัน
แต่ไม่มีสิทธิ์ที่ทำให้ฝันนั้นเป็นจริง
ฉันจึงทำได้แค่แอบชอบ แอบรักเธออยู่ห่างๆ
ทำได้แค่นั้นจิงๆๆ

หลายครั้งที่ฉันโกหกความรู้สึกตัวเอง
ว่าความรู้สึกที่ฉันชอบเธอนั้น
มันไม่ต่างอะไรไปจาก พวกบ้าดารา
แต่เอาเข้าจิงแล้ว มันไม่ใช่
มันมากกว่านั้นหลายล้านเท่า

ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอไม่รู้ว่า ฉันชอบเธอ
ฉันพยายามไม่ทักทาย
พยายามหลบหน้าทุกครั้งที่เจอเธอ
พยายามไม่เข้าไปวุ่นวายกะชีวิตเธอ
พยายามทำเป็นคนที่ไม่เคยรุ้จักกัน
พยายามสื่อให้เธอคิดว่า
คนที่ฉันชอบเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ
ยิ่งพยายาม ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกแย่ลง
บางครั้งฉันรู้สึกท้อนะ
แต่ฉันก็ต้องทำเพื่อไม่ให้เธอรู้ว่า ฉันชอบเธอ

ฉันยอมรับว่า
ตอนนี้ ความรู้สึกดีดีที่มีให้กะเธอ
ได้ก้าวไปไกลก่าที่ฉันคิด
มันเป็นไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
รู้อีกที ก็ยากที่จะถอนตัว

ฉันอยากทำสิ่งดีๆๆให้เธอประทับใจ
ฉันอยากทำทุกอย่างให้เธอมีความสุข
มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ
แต่นั่นแหละ ฉันก็ยังไม่กล้าอยู่ดี

---------------------------------------

20 กุมภาพันธ์ 2552

ยังคงสงสัย?

คนเรารักกันที่ตรงไหนหรอ
ที่ถามแบบนี้ เพราะเมื่อวานได้เจอเหตุการณ์ๆหนึ่ง
ซึ่งทำให้เรากลับมานั่งคิดทบทวนว่า
“หากเราจะรักคัยสักคน เรารักคนๆนั้น เพราะเหตุใด”
เมื่อวาน ไปกินข้าวที่ รพ.
ระหว่างที่นั่งทานไป สายตาเราก็กวาดมองไปรอบตัว
ก็พบว่า อีกมุมนึงของโต๊ะ มีคุนตาคุนยาย คู่หนึ่งนั่งอยู่
คุนตาก้มหน้าก้มตาทานข้าว
ส่วนคุนยาย มั่วแต่ตักกับข้าวในจานตัวเองให้คุนตา
จนคุนตา ถามว่า “แล้ว ไม่ทานล่ะ”
และก้อพูดต่อว่า “น้ำซุปเค็มไปหน่อย”
คุนยายได้ยิน เลยลุกขึ้นไปกดน้ำมาให้
คุนตาพูด “ไม่เหนต้องลำบากเลย ทำเองได้”
จู่ คุนยายก้อน้ำตาไหล แล้วก้อตอบกลับว่า
“สิ่งไหนที่ทำให้ได้ก็จะทำ เพราะตายไปคงไม่มีโอกาสได้ทำ”
เราเองได้ยินแบบนั้น ก็ซึมไปเลย กินไม่ลง...เหอะๆๆ
แต่ที่อึ้งยิ่งก่า ก้อคือ คุนตายกแขนอีกข้างมาวางบนโต๊ะ
ปรากฏว่า คุนตาไม่มีมือ ซึ่งหากมองเผินๆก็จะไม่รู้
ขณะที่มอง เราก็คิดไปว่า หากเราแก่ลง
คนที่เรารักรึคนที่รักเรา จะมานั่งอยู่ข้างๆแบบนี้มั้ย
นี่ขนาดว่า คุนตาไม่มีมือ คุนยายยังรักและดูแลขนาดนี้
เลยทำให้คิดไปว่า แล้วคุนยายรักคุนตาที่ตรงไหน
แล้วจะมีคนมารัก มาใส่ใจเราแบบนี้บ้างมั้ยหนอ
อันนี้เราไม่รู้หรอก
รู้เพียงว่า เราไม่ได้ต้องการให้เขาทำเพื่อเรา
แต่เราเลือกที่จะทำเพื่อเขาดีก่า
หากเราเลือกที่จะรักคัย เราก็อยากให้เขามีความสุข
ความรักมันไม่ได้จำกัดตรงที่รูปลักษณ์ภายนอก
หากแต่ จิตใจที่มีให้ คือสิ่งที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

---------------------------------------

15 กันยายน 2552

ยังรอเธออยู่ตรงนี้ ที่เดิม
เพียงเพื่อได้เห็นหน้า
เพื่อรับรู้ว่าเธอยังเป็นสุขดีเหมือนเก่า
แต่ไร้วี่แวว
ไม่เห็นแม้เงาของเธอ

รึเธอจะรู้ว่าเรายังอยู่ตรงนี้
เธอเลยหลบหน้า
เลือกที่จะเดินในเส้นอื่น

ถ้าหากเป็นเช่นนั้น
ก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบากใจ
เพื่อแค่เธอบอก แล้วฉันจะไป
และเธอจะไม่มีวันได้เห็นได้เจอฉันคนนี้
ในทางเดินชีวิตเธอ...อีกต่อไป
ฉันสัญญา

To love is to risk not being loved in return.
To hope is to risk pain.
To try is to risk failure, but risk must be taken,
Because the greatest hazard in life is to risk nothing.